IX

In Paulum Bellencinum1*

Paulus in extremoa positus discrimine vitae,2
respiciens matrem, respiciensque patrem,
– Mater charab vale, vale et pater,c inquit. Apud vos
amplius haud longo tempore Paulus ero –.
Sed tamen huic similem (nam vobis integer aevi
sanguis adhuc) Paulum progenuisse licet,3
cui nostra ac vestra contingat longior aetas,
vosque senescentes, opto, labore levet.

Ridotto ormai allo stremo, | guardando madre e padre, | mormora Paolo: – Addìo, | madre cara, addìo padre. Non sarò | più per molto il vostro Paolino. | Vi sia però concesso di procrearne un altro simile | (giacché siete ancora nel fiore degli anni), | al quale tocchi in sorte una vita più lunga della mia e della vostra, | e sia, mi auguro, il bastone della vostra vecchiaia.